Het Innerlijke Kind: de Ware Mens

Geschreven door J.

Inleiding

Het innerlijk kind is een veel terugkerend onderwerp in de spirituele scène. Vaak wordt het beschreven als een vreugdevol element die aanwezig is in ieder mens, zichzelf tonende aan hen die een blik in hun innerlijke wereld kunnen werpen als een kind. Graag zou ik vanuit mijn bewustzijn een vertaling geven aan “het innerlijke kind”.

Het innerlijke kind heeft alles te maken met wat het ego is, en zelfs hoe het ego ontstaan is. Het bestaan van het innerlijk kind is afhankelijk van gescheidenheid. Anders zou er niet te spreken zijn van een innerlijk kind, omdat er dan ook geen uiterlijk zou zijn.

Het ontstaan van het ego en het innerlijk kind vindt zijn basis in een verhaal van gescheidenheid. Het Zelf denkt noch voelt. Het is een manifestatie van Bewustzijn, een directe expressie van de Bron. Als ik spreek over “het Zelf” refereer ik naar onze essentie, onze werkelijke Zelf. Ik benader het als een onzijdig iets en zal het schrijven met een hoofdletter opdat ik daar mee wens aan te duiden het over iets Goddelijks te hebben. Als ik zeg “het Zelf” spreek ik over De Ware Mens in haar ongerepte en onaangepaste staat van Zijn.

Het Ego en het Innerlijke Kind

Beiden, het ego en het innerlijke kind zijn tot bestaan gebracht op het moment dat wij van onze werkelijke Zelf gescheiden zijn geraakt. De huidige maatschappij is gebaseerd op een illusief zelfbeeld en een incompleet en onwerkelijk beeld van realiteit. De huidige maatschappij is een zelfonbewust collectief.

De maatschappij vergt van iedere nieuwgeborene in dit onwerkelijke zelfbeeld te passen en zich naar de zelfonbewuste patronen te schikken. Zodoende worden wij allen van onze Werkelijke Zelf en onze Ware Potentie Kracht en Doel gescheiden.

Vanaf jongs af aan worden wij verplicht gesteld aan het zelfbeeld, het maatschappelijke idee van zelf te voldoen. Onuitgesproken en onbewust van de essentie van haar daden dwingt het zelfonbewuste collectief, wat vandaag de dag de overheersende vorm van de maatschappij bepaalt, onze Werkelijke Zelf te verlaten. Het zelfbeeld is niets anders dan slechts een idee of overtuiging betreffende wie of wat mens is. Het is een collectie van overtuigingen en zelfonbewuste elementen. Het is dat waar wij van overtuigd zijn van wat en wie te moeten zijn. Vaak om te voldoen aan de maatschappelijke overtuigingen, verwachtingen, normen en waarden en vaak om onze onzekerheid voor onszelf te verbloemen.

Het ego is meer dan alleen “dat wat denkt”. Het zelfbeeld staat gelijk aan het ego. Ieder zelfbeeld voldoet niet aan wat het Zelf is. Het Zelf is een onnoembaar iets. Het verstand kan slechts een aantal eigenschappen (symptomen) begrijpen, maar kan het Zelf niet omvatten. Dit omdat het verstand zelf slechts een symptoom is, een symptoom van Zelfonbewustheid.

Zolang men vasthoudt aan enig zelfbeeld zal men niet in de natuurlijke verlichting verkeren van het Zelf, omdat men de aandachtigheid gespleten houdt tussen het werkelijke Zelf en het zelfbeeld/ego, en vaak zelfs geheel de aandachtigheid verliezen aan het zelfbeeld. Een zelfbeeld kan uw kern niet omvatten en is ontoereikend.

Het werkelijke Zelf is standaard verlicht. De Ware Mens is een oneindige bron van geluk, vreugde, universele Liefde, Bewustzijn, inzicht, vaardigheid en talent. De Ware Mens heeft geen zelfbeeld nodig omdat het van nature zelfbewust is, het heeft van nature de meest heldere spiegel tot dat wat het Zelf is. Deze spiegel is universele Liefde.

Op het moment dat wij onze Werkelijke (Goddelijke) Identiteit inruilen voor de maatschappelijke overtuiging van zelf, aldus ons overgeven aan het aannemen van een zelfbeeld, ontstaat dat wat men kent als het innerlijk kind. Het innerlijke kind ontstaat op het moment dat wij onze Werkelijke Zelf laten vallen en de illusies van de maatschappij overnemen en in ons leven integreren. Het is het moment van scheiding, en aldus het moment dat de innerlijke en uiterlijke ervaring tot leven wordt geroepen. Het is de periode wat het woord “kind” in het fenomeen “innerlijk kind” voegt. Het innerlijke kind geeft slechts weer, waar men gestopt is zijn ware Zelf te leven. Het geeft de tijdsperiode aan betreffende wanneer je je ware Zelf hebt opgegeven en je identiteit bent gaan verlenen aan het maatschappelijke beeld van zelf.

Feitelijk betekent dit dat de “volwassen” mens van vandaag (aan de hand van de Werkelijke Mens/het Zelf) slechts een kind is die succesvol de maatschappelijke protocollen uitvoert en zijn identiteit heeft laten vervangen door het maatschappelijke illusieve beeld van het zelf. Echter is nooit iemand écht volwassen geworden vanuit het werkelijke Zelf, en zijn velen zodoende slechts kinderen met een identiteitstoornis.

Vele kinderen voelen van binnen dat het hele scheidingsproces niet klopt. Echter missen zij de vaardigheid om zich verbaal en verstandelijk te kunnen verweren dus verzetten ze zich op een ander niveau waardoor de zelfonbewuste mens denkt dat ze een kind zijn dat vervelend gedrag vertoont, waar ze vervolgens voor gestraft worden omdat ze zogenaamd ongehoorzaam zijn. Wat dus feitelijk slechts betekent dat ze wél gehoorzaam zijn naar hun ware Zelf, maar niet naar het collectieve ego haar zelfonbewuste protocollen. Dit proces zou men kunnen vergelijken met manipulatie, hersenspoeling en geestelijke mishandeling.

Op het moment van deze scheiding is het denken ontstaan. Het is het innerlijke (het werkelijke), wat in communicatie is met het uiterlijke (het zelfbeeld).

Het innerlijke wenst constant het bewuste naar binnen (het werkelijke Zelf) te roepen, terwijl het bewuste wil voldoen aan het zelfbeeld. Dit is het proces wat dualiteit en aldus lijden doet ervaren en ontlaadt zich door middel van gedachtes. Dit maakt het denken een spiegeling tot onze zelfonbewustheid en zelfverloochening.

De ruimte tussen het zelfbeeld en het werkelijke Zelf is wat wij vandaag de dag als de bewuste geest kennen. Het is de verwerker van beiden, het werkelijke Zelf en het zelfbeeld. Het is daarom dat vele mensen de overtuiging hebben de denker te zijn, echter in werkelijkheid ben je de observeerder van het duw- en trekspelletje wat in ieder gaande is.

Advies

Graag zou ik vanuit mijn geestelijke stilte aandacht besteden aan een aantal adviserende woorden. Dat wat vanuit het Zijn komt is niet goed of fout, het is slechts dat wat nodig is. Men kan daarom naar eigen inzien en zelfbewustheid nagaan wat correct voor hem of haar overkomt De rest is onbelangrijk.

Alleen een geest die in dualiteit leeft door de scheiding van het Zelf, kent behoefte aan logica. Het wenst te definiëren opdat logische verklaarbaarheden het zelfbeeld bestaansrecht geven. Men zoekt herkenbare patronen omdat het zelfbeeld zelf een patroon is. Het is een vergankelijke en stervende illusie. Men kan dan ook slechts woede en andere emoties ervaren vanuit illusie, omdat alleen illusie verdediging en angst vergt, omdat het een vergankelijk en sterfelijk iets is. Werkelijkheid aldus ook het Zelf, is onvergankelijk. Het zal niet komen of gaan, het is onsterfelijk omdat het nooit geboren is.

Deze scheiding van het Zelf is verantwoordelijk voor al het lijden op deze planeet. Het verminkt en onderdrukt de identiteit. De scheiding zorgt voor een dualistisch ervaren: dat wat je bent en dat wat je moet zijn. Zodoende zijn de parameters “goed” en “fout” ontstaan. Omdat wij allen het bericht hebben gekregen dat ons Ware Zelf fout is, strijden wij hard voor en om onze illusies. We zijn niet anders dan kinderen op zoek naar liefde en aanvaarding. We verkeren allen in de illusie, liefde en aanvaarding te moeten verdienen.

Dit realiserende geeft u misschien het inzicht, dat een discussie met een persoon (de persoonlijkheid staat gelijk aan het zelfbeeld. Het Zelf is geen persoonlijkheid) dezelfde energie bevat als een gevecht op leven en dood. Dit omdat men hun identiteit verleend heeft aan een illusie, en communicatie kan illusie vernietigen. Aldus heeft communicatie de kracht mensen hun ik-ervaring te vernietigen wat gelijk staat aan sterven. Het is daarom dat mensen vechten, zichzelf en elkaar willen beheersen, manipuleren en verminken, omdat ze in een constant gevecht zijn te overleven.

Wereldvrede begint met innerlijke vrede. Zolang wij aan het zelfbeeld (wat we van onszelf en de maatschappij moeten zijn) willen voldoen, zullen wij in gescheidenheid blijven, zodoende zullen wij blijven circuleren in de ervaring van “goed” en “slecht” en zal onze aandachtigheid (geest) in belemmering blijven door de gedachtes die zich onophoudelijk zullen aandienen. Zolang wij het zelfbeeld zullen blijven voeden met aandachtigheid en bevestiging zullen wij altijd een innerlijke leegte kennen. Het is de ervaring van een onstilbare, onverklaarbare ontevredenheid. Er zijn vele wijzen die men toepast om hun bewuste af te leiden van deze innerlijke leegte. Zij wensen de confrontatie te vermijden, omdat op het moment dat men zichzelf waarlijk aankijkt, men machteloosheid en hulpeloosheid ervaart. Er is geen kennis, logica, koopbaar iets of een sociaal correcte vriendschap die deze leegte tot beëindiging kan brengen. Mensen hun hele levens zijn gebaseerd op het vermijden van deze innerlijke leegte. Ze kopen auto’s, huizen, zoeken conflicten, beginnen sociaal veilige en correcte vriendschappen. Ik zeg sociaal correcte vriendschappen omdat ieder zijn vriendschappen en relaties uitzoekt op hen, die zijn of haar zelfbeeld complementeren. Een ander willen wij niet ons leven omdat het onszelf confronteert met de onwerkelijkheid van onze ik-ervaring: het zelfbeeld. Dit is zo omdat wij niet waarlijk een ander mens kunnen ervaren, slechts onszelf. Wij ervaren niet wat een ander tegen ons zegt, wij ervaren slechts wat het met ons doet, wij ervaren onze eigen reacties daarop. Dit fenomeen kan men zelfs terug zien in de biologie. Het is niet een ander lichaam of object wat je voelen kan, je kan slechts de reacties van je eigen lichaam ervaren. Je vrijt niet met een ander, maar met jezelf.

Het is een gat wat aanwezig is in bijna ieder mens. Het leven zoals men het nu leeft bevredigt ons niet waarlijk omdat het niet waarlijk “wij” zijn die het leven, slechts een illusief zelfbeeld, een idee. Kunt u nu nog waarlijk zeggen dat u uw leven leeft, als u zich realiseert dat u uzelf helemaal niet, tot diep in uw essentie kent? Velen leven slechts een idee van zelf: het zelfbeeld.

Bewustwording van het zelfbeeld is al dat het vergt om de aandachtigheid te verenigen met het Zelf. Bezie het denken, observeer het en koppel niet langer je identiteit hieraan.. Als je waarlijk bewust bent van het zelfbeeld doorzie je de illusie ervan. Als je loslaat wat je niet bent, blijft er slechts dat over wat je wel bent. In meditatie laat ik al mijn overtuigingen van realiteit en het Zelf los, puur om te Zijn wat ik echt ben. Het is een kracht om ieder moment van de dag je overtuigingen totaal om te kunnen laten slaan. Als wij vasthouden aan overtuigingen zullen wij onszelf afschermen van de realiteit. Wees bereid je strijd voor het gelijk hebben, op te geven en ieder moment van de dag het roer van zelfbewustheid om te gooien. Wees bereid je visie te verliezen, leer dat de werkelijke identiteit niet afhankelijk is van overtuigingen. In een discussie; observeer de overlevingsdrang die ontstaat. Je identiteit probeert te overleven omdat het zich gevestigd heeft aan het illusieve zelfbeeld wat ieder moment zou kunnen vergaan. Laat het vergaan, wij zijn dat voor het denken, voor de emotionele ervaring. Als wij weer tot het Zelf komen, zullen wij vanuit het bewuste Zijn, bewust gedachtes creëren ter spiegeling van het Zijn, het is het navigatiepaneel van de geïncarneerde ziel. Echter zal men niet langer de identiteit verstrikt hebben in het denken, en het doel van de geest bewust gebruiken: HET UITDRAGEN VAN DE ZIEL